Kendinin Faili ve Maktulü Olan (Şiir)

çığlıklanmış şiirler ve isyan
yaşantıma vereceğim tek armağan budur

her sabah benim geçtiğim yollarda kendini arar sarhoşlar
her sabah gazellenmiş kentimde bir kadeh düşer parçalanır
bir şarapnel gibi saplanır sözcükler sanrıların alnacına
yürürüm, yürüyüşümle bir ölüm sil baştan kurgulanır
ben tüfek tutmasını bilmem
el bombasını, füzeyi ve savaş uçaklarını da
tek kişilik bir orduyumdur çünkü varoluşuma karşı
ilmihalli mızraklar örmem tanrısal şirketlerin namına

                                        ben yalnızca bir insanım
                                        ben, yalnız bir insanım.
 
çağım
bolca adanmışlıkla yoğrulmuş cinayetlerin çağıdır
çağım insan olduğunu unutanların çağıdır
uçurtmadan mermi biçen patronların çağıdır belki
bir çocuğu serdengeçti yapanların çağıdır
diller yasaklanır bu çağda, sevmek yasaklanır
yasaklanır insan olmak da, yıldızlar yasaklanır

(insanım diyorum onlara, dinlemiyorlar
anlatıp duruyorlar devletin ve milletin bekâsını)

devlet dedikleri ölümden mi beslenip palazlanır?

sen yalnızca bir insansın
sen, yalnız bir insansın

kendi gölgesini çarmıhlamakla görevlendirilmiş
ve maskene yenik düşmüş bir cellatsın
ellerine bulaşmış benliğinin kanı
kader demişsin biçilmiş rollere,
bilmem anlar mısın

işte bundan,
çığlıklanmış şiirler ve isyan
varoluşuma vereceğim tek armağan budur
çek hoyrat ellerini üzerimden

sen,
ey kendinin faili ve maktulü olan
bir gizdüşümü tutsaklarının ardısın.