İhtilâl Çağında Sevdalar (Şiir)

aşk ve kavga
bunlarla bileyledim ölümle raks eden hayatımı
düş yorgunu serüvenlere ben bunlarla eğildim
kuşanıp yüreğimi buğulanmış çiçekler misali
beni aşkla onduran bir insan sevdim
                                    şimdiyse kalbim acıyor.


gözleri
yüreğimin satır başına örülmüş bir şiir kadar titrekti
elleri dolaştığında elime tanrıya inanırdım
dağılıp gitmiş gibiydi tekliğimin sisli perdesi
yürüdüm üstüne korkusuzluğun ve inancın
                                   şimdiyse kalbim acıyor.


sesiyle doldu günüm olur olmadık yerlerde
kırdım birden asi şairlerin solmuş kalemlerini
nefretim aşkla yamandı vursam bir gülü
                               şimdiyse kalbim acıyor.  


gökyüzüne baksam
bir çiçek okuyup şiirler koklasam
eski çağlardan küheylanlara bağırsam
sözgömütleri deşmiyor imgesiz toprağımı
yaşıyorum, kalbim acıyor


kime dönsem yüzümü
kim bana tebessüm etse


(hasret yağıyor bulutlardan sözüm içre)

göğsüme çevrilmiş bir mavzerdi biçare sevdalar
her özlemde biraz daha isyana sarılmıştılar
öptüğünde ihtilâl filizleniyor sandım dudaklarımda


yanıldım, şiirlerim acıyor.    

                                                                                    ocak ’22 - alanya





Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhalefete Dönük Saldırılar, Paramiliter Yapılanmalar...

Doğa ve İnsan İlişkisi Bağlamında Yabancılaşma

Gençlik Kavganın Neresinde? Devrim Yolunda İdeolojik Mücadele Ve Devrimci Şiddet

Alacakaranlıktaki Ülkemize Bir Bakış | ''Öyle mi Erdoğan?''

Maraş Katliamı (19-26 Aralık 1978)