Göçmen Kuşlar (Şiir)
yaşam
avuç dolusu yalnızlıklardır süveydamızda yamanan
anlatır tekil bir kalabalığın hoyrat seslenişini
çocuk yıldızdan biçilmiş ölümleri görüp
kanarım.
bahar gelir,
çiçeklerce akdeniz filizlenir
bir yürek ummanında sürüklenir balıkçılar
uzak bir ihtimaldir fakat
belki bu gök duvarlı zindanı yıkıp
zamana isyankâr bir olta atarlar
(kimseler
duymaz gidişlerini
sessizlik
de susmaz gidişimi)
bir mısradır,
süzülür yalnızlığımın yanaklarından
sözcüklerle paklanır çocukluğumun hırçın elleri
yumruklanmış duvarlar dile gelirse belki bir gün
anlatırım yıldızların neden odama gömüldüklerini
ölüm ki
yemenisindedir biçare hayatın
gizilgüçtür cesetlenmiş çiçek bahçelerinde
ve sevgilenir ölüm bir akşamüstü apansız
artık kardelenler de yorgundur karanfiller de
sonra
huzur kokar bir kurşun gibi söken şafak
göçmen kuşlar kanatlarına alır beni, bilirim
gökyüzümde ağır ağır seyyan hanım çalar
hasrettendir, sermest olur ansızın hayallerim
kendini çarmıhlayan bir seyyah misali
nilgün’ün de yoluna kuşlar ekerim
(kimseler
duymaz gidişini
yollar
bile yadsır gidişimi)
hüznüm
bir çiy tanesidir sözgömütlerinden dökülen
biraz utangaçtır hem çocuk hem yaşlı
çoğul yalnızlıklardan biçilmiş yolcular gibi
ürkekçe karışlar yerkürenin varoşlarını
ve
ben
çocuk yıldızdan biçilmiş ölümleri görüp
kanarım.

Yorumlar
Yorum Gönder