Zincirleri Kıra Kıra (Şiir)

Göveren çiçekler günden güne soluyor
        göğün karanlığı vuruyor üzerimize.
Bense oturmuş yurdumu düşünüyorum
       keder yürüyor mısralarıma gecelerce…

Sonra,  
zulme karşı bir bayrak göndere çekiliyor
çorak topraklarda bitiyor yeni nebatlar.
Karanlık,
gözyaşına teşneyse de
hıncahınç doluyor yüreklere umutlar.
Umuda boğuluyor gökyüzü,
             umuda doğuyor tüm çocuklar.

Yıldızsız gecelerde yurdumu düşünüyorum
içimden gelmiyor aşk şiirleri yazmak.
Çünkü günbegün güzel olan her şeye
elini açıyor bu karanlık ve soğuk toprak.
Ey canım kardeşim…
Uykundan uyan da bir bak!
yazmak yasak,
            yaşamak yasak,
                        düşünen tutsak…

Ama bir gün
    memleketimin meydanlarında
           milyonlarla kızıl yürek
                              muhakkak bir çarpacak!

Çünkü
umutlara gök dolusu kin kusulsa da
yurdu çepeçevre yasaklar da sarsa
zincirleri kıra kıra savaşacaktır adalılar
                                             karanlıklarla.
Çünkü bin sevdaya bedeldir bu kavga.
ey kavgadan uzak kardeşim,
söyle bana:

‘’Ben yanmasam, sen yanmasan, biz yanmasak
nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?’’[1]





[1] Nazım Hikmet-Kerem Gibi şiirinden alıntı. 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhalefete Dönük Saldırılar, Paramiliter Yapılanmalar...

Doğa ve İnsan İlişkisi Bağlamında Yabancılaşma

Gençlik Kavganın Neresinde? Devrim Yolunda İdeolojik Mücadele Ve Devrimci Şiddet

Alacakaranlıktaki Ülkemize Bir Bakış | ''Öyle mi Erdoğan?''

Maraş Katliamı (19-26 Aralık 1978)