Şiire İlişkin Düşünceler
<Abıhayat ve Ağu>
sözcüklere muhtelif dil sapmalarıyla yeni anlamlar yüklemek,
özgürlüğün şiirdeki izdüşümü olsa gerek. şiir bir uçurumdur, dalgalı bir
denizdir, yaşam da ölüm de şiirin kıyısında durur. denizler bir kabarır, bir
durulur. bu diyalektiği kavramadan yazılan şiirler eksik olur. şairler yalnızca
kalemi ellerine aldıklarında şair değildirler. severken, düşünürken,
savaşırken… yaşayıp ölürken bile şiir saçarlar yüreklerinden. olması gereken de
budur. şiir ki hem abıhayat hem de ağudur. toprağın kanla yunduğu çağlarda şair,
ancak tüm dünya halklarının acısını yüreğinde taşıyabiliyorsa şair olur.
mayakovski’nin dediği gibi işçidir şair, emekçidir; ince memed gibi
toros’lardan gürleyendir, demirci kawa’dır, köroğlu’dur. kalemi zulme yükselen bir
isyan bayrağıdır, zalimin korktuğudur. mezapotamya’dır, anadolu’dur. şiir ki hiç
büyüyemeyen bir çocuktur, yoldaştır, dosttur.
hem abıhayat hem de ağudur.

Yorumlar
Yorum Gönder